ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Archive for Δεκέμβριος, 2010

Τυφλή βία ή οργανωμένη αντίσταση;


Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς nkotzias@otenet.gr.
Στις αρχές του χρόνου είχα θέσει το ερώτημα «Κατάθλιψη ή εξέγερση;».

Στους μήνες που πέρασαν η κατάθλιψη ήταν ισχυρότερη της εξέγερσης. Ομως, η εξέγερση έρχεται. Η φτώχεια, η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, η απελπισία, οδηγούν στην εξέγερση. Το ερώτημα είναι, θα είναι μια εξέγερση σπατάλης κοινωνικής ενέργειας, εκτόνωσης και ήττας ή οργανωμένη και με προοπτική;

Οι δημοσκοπήσεις, η καθημερινότητα της εξουσίας, οι ικανοποιημένοι από την κυβέρνηση τραπεζίτες -τοκογλύφοι, δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν πόσος θυμός και απογοήτευση έχει συγκεντρωθεί στον νου και την καρδιά των πολιτών. Διαβάζουν τις στατιστικές των ψεμάτων, τις δημοσκοπήσεις της ακινησίας, τα ακούσματα του κλειστού κόσμου τους και νιώθουν ότι όλα βαίνουν καλά. Ακόμα και τις δημοτικές εκλογές τις διάβασαν ως δικαίωση και τις μετέτρεψαν σε κύριο εξαγωγικό προϊόν.

(περισσότερα…)


ΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΕΝΟΣ «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ 1922»


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα της 15.12.2010

Η πρωτοβουλία του Μίκη για ένα Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών είναι η τελευταία, πλέον υποσχόμενη, λόγω εμβέλειας και προσωπικότητας του μουσικοσυνθέτη, από πολλές προσπάθειες, πρωτοβουλίες, κινήσεις για συγκρότηση “αντιμνημονιακού” χώρου, κινήματος, μετώπου, ή ότι άλλο θέλετε, αν όχι για την ανασυγκρότηση της ευρύτερης αριστεράς, με όποια σημασία αποδίδει κανείς στη λέξη, στους καιρούς της μεγάλης σύγχυσης.

Παραμένει βέβαια ερώτημα αν ωρίμασαν οι συνθήκες. Όχι οι αντικειμενικές, αυτές είναι υπερώριμες. Οι υπoκειμενικές αργούν, η διαμόρφωση αναγκαίας κοινωνικής συνείδησης. Η κοινή γνώμη υπόκειται σε μπαράζ πολύ καλά οργανωμένου ψυχολογικού πολέμου, προορισμένου να την τρομάξει και ενοχοποιήσει, ώστε να διοχετεύσει την οργή σε κατάθλιψη αντί εξέγερσης. Ορισμένα γεγονότα, όπως το επεισόδιο της Μαρφίν, τον Μάιο, εμβάλουν σε προβληματισμό ως προς την πιθανότητα μεγάλων “συνωμοσιών” στην ελληνική κρίση. Η κοινή γνώμη αποστρέφεται, όπως έδειξαν οι εκλογές, το πολιτικό σύστημα, μόνο ένα 20% στηρίζει την κυβέρνηση. Αλλά δεν νοιώθει αξιόπιστη εναλλακτική απέναντι σε μια κρίση που ήδη εξελίσσεται σε “κοινωνικό 1922”, από τις μεγαλύτερες κρίσεις στους δύο αιώνες ανεξαρτησίας.

Στη θηλειά των δανειστών

Η ταχύτητα συγκρότησης “αντιμνημονιακού” πόλου και η αξιοπιστία του θα επηρεάσει τις πιθανότητες επιβίωσης του ελληνισμού, με τη μορφή κάπως συγκροτημένου, στοιχειωδώς ανεξάρτητου και δημοκρατικού κράτους των Ελλήνων, που θα αποκαταστήσει την εσωτερική του και θα διαφυλάξει την εξωτερική του κυριαρχία. Αυτό είναι το αληθινό διακύβευμα της κρίσης. Η παρούσα κυβέρνηση θα πέσει, αργά ή γρήγορα, ίσως άσχημα, είναι πιθανότατο ότι το ΠΑΣΟΚ θα τερματίσει σύντομα τον βίο του, το ερώτημα είναι πόση Ελλάδα θα υπάρχει, ποιους βαθμούς ελευθερίας θάχει, στο τέλος της πρώτης φάσης του τραγικού ‘πειράματος’. Η απαλλαγή της Ελλάδας από την ασφυκτική θηλειά των Δανειστών και των πολιτικών που τους υπηρετούν, είναι βασική προϋπόθεση για τη σωτηρία της. Ακόμα περισσότερο, τέτοια προϋπόθεση είναι η αποκατάσταση της αξιοπρέπειας και περηφάνειας του ελληνικού λαού.

(περισσότερα…)


Ιεραρχία «Η παρούσα κρίση είναι κατασκευασμένη, που αποβλέπει στο παγκόσμιο έλεγχο»


Ηχηρό ράπισμα στα άνομα σχέδια όσων ευθύνονται για το κατάντημα της Ελλάδος, απευθύνουν μέσα από το ενημερωτικό φυλλάδιο της Ιεράς Συνόδου «Προς το Λαό» τα Μέλη της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Καταγγέλλοντας του ηγέτες της χώρας επισημαίνουν, ότι αυτοί είναι οι υπεύθυνοι διότι υποθήκευσαν το μέλλον της χώρας στους κυρίαρχους δανειστές μας, αλλά και ότι προστάτευσαν τα συμφέροντα του λαού.

Επίσης τα μέλη της Ιεραρχίας δεν παραλείπουν να καταγγείλουν τους εκθεμελιωτές εντολοδόχους, ως κατεδαφιστές της σχέσεως λαού και ποιμαίνουσας Εκκλησίας.

(περισσότερα…)


Ο Έλεγχος του Χρήματος ως Προϋπόθεση Ελευθερίας των Λαών


«Let me control a nation’s money and I care not who makes the laws« Meyer Amschel Rothschild

 

Του Ηλία Σταμπολιάδη* 


Αρχικά μία ποσότητα ενός αγαθού ανταλλάσσετο με μία αντίστοιχη ποσότητα ενός άλλου αγαθού, που υπό συνθήκες ελεύθερης ανταλλαγής και οι δύο συναλλασσόμενοι θεωρούσαν ίσης αξίας. Στη συνέχεια τα μέταλλα, κυρίως ο χρυσός και ο άργυρος που ονομάσθηκαν και πολύτιμα, χρησιμοποιήθηκαν σαν εμπράγματη αξία κοινής αποδοχής, ανταλλάξιμη με όλα τα αγαθά, πράγμα που διευκόλυνε τις συναλλαγές και δημιούργησε την έννοια του Χρήματος.

Για την αποφυγή νόθευσης της καθαρότητας των μετάλλων και επομένως και της αξίας των νομισμάτων η εκάστοτε εξουσία εξέδιδε νομίσματα φέροντα τη σφραγίδα της σαν ένδειξη κυρίως της αντιπροσωπευομένης αξίας τους και όχι της καθαρότητας τους.

Η νόθευση της καθαρότητας των νομισμάτων αποτέλεσε στοιχείο διαφθοράς της ίδιας της εξουσίας που κερδοσκοπούσε εις βάρος των υπηκόων της, οι οποίοι εκ των πραγμάτων ήταν υποχρεωμένοι να δέχονται την αναγραφόμενη αξία. Αυτό είχε σαν συνέπεια την εμφάνιση πληθωριστικών φαινομένων με την αύξηση της τιμής των αγαθών ενώ η μεταξύ τους σχέση, στο βαθμό κυρίως που εξαρτάται από τη δυσκολία παραγωγής τους κατά τόπους, παρέμενε σταθερή. Υπό αυτές τις συνθήκες ή εξουσία κάθε κράτους ή βασιλείου είχε το δικό της νόμισμα και ο χώρος επιρροής της ουσιαστικά ταυτίζετο με το χώρο αναγνώρισης του νομίσματος της. Υπό τις συνθήκες αυτές στις διακρατικές, διεθνείς συναλλαγές η ισοτιμία των νομισμάτων καθορίζετο κυρίως άμεσα από την αντίστοιχη καθαρότητα τους αλλά και έμμεσα κατά ένα τρόπο με βάση την ανταλλαξιμότητα τους με αγαθά στον τόπο συναλλαγής .

(περισσότερα…)


ΝΕΑ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ


ΑΝΩΤΑΤΗ  ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ  ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ  ΕΛΛΑΔΟΣ

Αθήνα, 16/12/2010
ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ
ΝΕΑ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ
ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ
ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΗΝ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΕΤΗΣΙΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ 40.000 ΕΥΡΩ
ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΚΝΙΚΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΦΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ ΜΟΝΟ ΣΕ 44 ΕΥΡΩ ΜΗΝΙΑΙΩΣ
Ο Υπουργός Υγείας, αφού κατάργησε τις προηγούμενες διατάξεις που ο ίδιος είχε ανακοινώσει με το προσχέδιο νόμου: «Διαρθρωτικές αλλαγές στο σύστημα υγείας και άλλες διατάξεις», ήδη με τις νέες διατάξεις που ανακοίνωσε, των άρθρων 42, 43 και 44, εγκαινιάζει νέα επιδρομή κατά των Πολυτέκνων. Έτσι:
α) Με την παρ. 1 του άρθρου 43 χορηγεί συνολικό μηναίο επίδομα 44 ευρώ στους πολυτέκνους (είτε έχουν 4 παιδιά είτε έχουν 14 παιδιά) και με την προϋπόθεση το ετήσιο οικογενειακό εισόδημα να μην υπερβαίνει το ποσό των 40.000 ευρώ, δηλ. μια πολύτεκνη οικογένεια, με τέσσερα τέκνα, για να της χορηγηθεί το επίδομα ή η σύνταξη, το ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ εισόδημά της να μην υπερβαίνει το ποσό των 5.000 ευρώ ετησίως (30.000:6 όσα τα μέλη της οικογένειας) ή το ποσό των 410 ευρώ μηνιαίως (!!), ποσό που είναι κάτω από τα όρια της φτώχειας, το οποίο η  Υπουργός  Εργασίας το προσδιόρισε, προ ημερών, στις 6.000 ευρώ ετησίως το άτομο!!!
β) Με την παρ. 4 του ίδιου άρθρου καταργεί την πολυτεκνική ιδιότητα για όσους πολυτέκνους έχουν το παραπάνω ετήσιο οικογενειακό εισόδημα.
Το μόνο που δεν κάνει ο κ. Υπουργός είναι να καταργήσει ολοσχερώς τους πολυτέκνους και να βάλει ΚΕΦΑΛΙΚΟ φόρο για όσους έχουν τέσσερα (4) παιδιά και άνω, αφού θεωρεί προφανώς ότι οι πολύτεκνοι είναι αυτοί που φάγανε τα λεφτά!!!
Από το Γραφείο Τύπου
Της ΑΣΠΕ

Το πολιτικό σύστημα θα επιχειρήσει να διασωθεί. Κι αν απειληθεί σοβαρά, θα παίξει τα “ρέστα” του


Τι είναι το πολιτικό σύστημα καταρχήν; Βασικά είναι η κυβέρνηση και οι βουλευτές, οι προηγούμενες κυβερνήσεις, και μετά είναι τα κόμματα και οι μεγάλες οργανώσεις τους, καθώς και τα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια σωματεία των εργαζομένων, τα οποία είναι φυσικά σχεδόν πλήρως ελεγχόμενα από τα κόμματα. Από κοντά τα μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν όλο αυτό το σύμπλεγμα. Υπάρχει κι ένας δεύτερος πιο ευρύς κύκλος, αλλά ας τον αφήσουμε για την ώρα ήσυχο.

Δηλαδή το σύστημα έχει έναν “κεντρικό πίνακα ελέγχου”, σαν τον πίνακα με τις ασφάλειες στο σπίτι μας. Και οι ασφάλειες σε αυτόν τον πίνακα ελέγχου είναι κυρίως τα κόμματα.

Τι θα μπορούσε να είναι η διάσωση του συστήματος; Καλά αυτό είναι εύκολο. Διάσωση του συστήματος θα είχαμε αν παρόλη την τωρινή λαϊκή κατακραυγή και το χάλι, κατάφερνε το σύστημα να βγει διατηρώντας τον κομματικό έλεγχο στο πολίτευμα, την πολιτική, την κοινωνία, τα συνδικάτα, τους δήμους, τα μέσα ενημέρωσης και τα παρόμοια. Διάσωση του συστήματος είναι να μην χάσει τον τωρινό έλεγχο που έχει.

Ποια είναι η απειλή για το πολιτικό σύστημα σήμερα; Η απειλή είναι να χάσει τον έλεγχο. Τον έλεγχο της κατάστασης πολιτικά και κοινωνικά. Η “ατζέντα” των θεμάτων να μην καθορίζεται από το σύστημα και οι πρωτοβουλίες να μην ανήκουν στο σύστημα. Ο λαός έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στα κόμματα και έχει φύγει μακριά από τις κομματικές στάνες. Η μεγάλη αποχή στις τελευταίες εκλογές αυτό έδειξε. Ο λαός επίσης δείχνει να μην εμπιστεύεται καθόλου τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών του οργανώσεων. Και όσο για τα μέσα ενημέρωσης, οι μεν εφημερίδες αργοπεθαίνουν, τα δε κανάλια συντηρούνται με τεχνητές αναπνοές. Ασε που ο μέσος τηλεθεατής όταν δεν οργίζεται με τα δελτία ειδήσεων, απλώς τα περιγελάει. Δηλαδή τα παραδοσιακά μέσα ελέγχου και χειραγώγησης του λαού από το σύστημα, δεν είναι πια καθόλου αποτελεσματικά. Το σύστημα χάνει λάδια. Και θέλει ρεκτιφιέ.

Ο λαός είναι θυμωμένος. Είναι θυμωμένος διότι ακούει από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Κυβέρνησης, τους επικεφαλής των κομμάτων, τον ελεγκτή της δημόσιας διοίκησης, τον πρόεδρο των Δικαστών και Εισαγγελέων, τα κανάλια, τις εφημερίδες τα χίλια δυο, ακούει λέω περιγραφές και παραδοχές για ένα σωρό ανήκουστα πράγματα, που γίνονταν για πολλές δεκαετίες, και ίσως ακόμη να συνεχίζουν να γίνονται. Και παρόλα αυτά δεν βλέπει κανέναν να τιμωρείται. Και το μόνο που γίνεται τελικά είναι να τον καλούν να εξοφλήσει έναν λογαριασμό που δεν ξέρει και τι περιλαμβάνει στο κάτω κάτω. Ποιος έφαγε τι, και ποιος ξόδεψε τι, και ποιος δανείστηκε τι. Σε καμμία σοβαρή ταβέρνα δεν γίνεται έτσι με τον λογαριασμό. Ούτε στις ημιυπαίθριες.

Οπότε ο λαός έχει αρχίσει και εκφράζει την οργή του. Αυτό όμως δεν είναι πια και τόσο επικίνδυνο για το σύστημα. Αμα είσαι το σύστημα ρίχνεις δυο τρεις ξυλιές στον λαό, κι αυτός τα μαζεύει και πάει σπίτι του να “γλύψει τις πληγές του”. Το επικίνδυνο είναι όμως ότι αρχίζει ο λαός και αναρωτιέται και ψάχνεται, τι έφταιξε και τι φταίει, και στο τέλος-τέλος, εκτός από θυμωμένος λαός, θα μας προκύψει και λαός με αιτήματα. Για εκδημοκρατισμούς, για μηχανισμούς ελέγχου και λογοδοσίας, για μηχανισμούς τιμωρίας. Οχι ελεγχόμενους από το σύστημα. Αλλά από τον ίδιο το λαό. Αυτός είναι ο κίνδυνος και η απειλή. Να χάσει το σύστημα το τιμόνι από τα χέρια. Δηλαδή να γίνουν αλλαγές στο πολίτευμα τέτοιες, από τις οποίες το σύστημα θα χάσει ένα μεγάλο μέρος του ελέγχου της κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης.

Μπρος σε αυτόν τον κίνδυνο, το σύστημα θα συνασπισθεί. Θα βάλει πολλές από τις εσωτερικές του διαφορές στην μπάντα. Θα μονοιάσει. Και θα εμφανιστεί ως “ο εγγυητής της νομιμότητας και της τάξης”. Οι κινήσεις που κάνει ήδη άρχισαν και είναι ορατές. Καθώς και ο παραμερισμός των “εσωτερικών διαφωνιών” μπρος στον κοινό κίνδυνο. Διότι ο κίνδυνος είναι σοβαρός. Μα πάρα πολύ σοβαρός. Δεν απειλείται ενας και δυο ανθρώποι εδώ, και η εξουσία τους. Εδώ απειλείται το ΣΥΝΟΛΟ του συστήματος.

Βέβαια η νομιμότητα έχει ήδη καταλυθεί από το ίδιο το σύστημα. Η για να είμαι ακριβέστερος γίνεται επιλεκτική εφαρμογή της νομιμότητας πάντα προς όφελος του συστήματος. Πράγμα που είναι και ένας λόγος της λαϊκής οργής.

Πάμε στα “ρέστα” τώρα. Τι θα μπορούσε να είναι τα “ρέστα” του συστήματος;
Δεν ξέρω. Αλλά κάτι μου λέει πως είμαστε πολύ κοντά στο “να τα δούμε”.

Θραξ Αναρμόδιος


Μεγάλο μυστικό: Ο άνθρωπος είναι ο απόλυτος οικονομικός πόρος


Human resources το λένε οι αγγλοσάξωνες. Ανθρώπινοι πόροι. Κυνισμός μαζί και ακριβολογία.

Ο άνθρωπος είναι πόρος. Με την οικονομική έννοια. Μάλιστα είναι ο απόλυτος οικονομικός πόρος. Χωρίς την παρέμβαση του ανθρώπου κανένας φυσικός πόρος δεν μπορεί να έχει ή να αποκτήσει αξία. Ο άνθρωπος και η ανθρώπινη εργασία είναι ο απαραίτητος όρος και ο καταλύτης που μεταμορφώνει τους φυσικούς πόρους, όπως τα μεταλλεύματα και τα ορυκτά, τα χωράφια και τις σοδειές, την ξυλεία των δασών, το νερό των ποταμών, την πέτρα την ίδια, σε κάτι με αξία. Σε πλούτο.

Οι πόλεμοι, μικροί και μεγάλοι, δεν γίνονται μόνο για τους φυσικούς πόρους. Γίνονται βασικά για την κυριαρχία πάνω σε μεγάλους πληθυσμούς ανθρώπων. Ουσιαστικά όλη η παγκόσμια διαμάχη ιστορικά έχει μία και μόνη επιδίωξη. Την κυριαρχία επί ανθρώπων. Ολα τα άλλα είναι άχρηστα και ασήμαντα χωρίς τους ανθρώπους που μεταβάλλουν την πέτρα ή το ορυκτό σε κάτι χρήσιμο. Σε αξία και πλούτο.

Το ίδιο το χρήμα, ιδίως στις νεότερες μεταλλάξεις του σε ένα απλό χαρτονόμισμα χωρίς αντίκρυσμα σε κάτι άλλο, έχει ελάχιστη αξία χωρίς ανθρώπους που να μοχθούν για να δώσουν πραγματική αξία σε φυσικούς πόρους. Για τον λόγο αυτό, στο παγκόσμιο σύστημα, το χρήμα είναι κάτι που έρχεται δεύτερο. Το πρωτεύον είναι η κυριαρχία. Ο έλεγχος. Ο έλεγχος μεγάλων πληθυσμών. Διότι μόνο ο άνθρωπος είναι ο απόλυτος οικονομικός πόρος.

Αυτό που λέμε κράτος, με την σύγχρονη αλλά και την πολύ παλιά του έννοια, δεν είναι παρά ένας μηχανισμός εξουσίας στον οποίο ανήκουν οι άνθρωποι που κατοικούν μια συγκεκριμένη περιοχή. Το κράτος χρειάζεται ανθρώπους να το υπακούν. Υπηκόους. Οι άνθρωποι παράγουν τον πλούτο που το κράτος συλλέγει και διανέμει σύμφωνα με δικά του κριτήρια και λογικές.

Μέσα από αυτό το πρίσμα μπορούμε να δούμε το κράτος, από το πρώτο και αρχέγονο μεγάλο γεωργικό κράτος της αρχαιότητας ως το σύγχρονο κράτος, ως ένα αγρόκτημα εκτροφής ανθρώπων. Σαν την “Φάρμα των ζώων” του Τζωρτζ Οργουελ. Τα αγροκτήματα και οι φάρμες έχουν βέβαια ιδιοκτήτες. Το ίδιο και το κράτος. Εχει και αυτό ιδιοκτήτες. Το σύγχρονο κράτος δεν είναι μια κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία φυσικά.

Ιστορικά ο άνθρωπος ως οικονομικός πόρος και η σχέση του με την παραγωγή δεν παρέμεινε βέβαια σταθερή και χωρίς αλλαγές. Ούτε οι μορφές συλλογής του παραγόμενου πλούτου. Αυτό που παρέμεινε ίδιο είναι η διανομή του πλούτου. Τον πλούτο που παράγει ο άνθρωπος ως οικονομικός πόρος βασικά νέμονται οι ιδιοκτήτες του κράτους και οι βοηθοί τους. Οι ιδιοκτήτες του κράτους δεν είναι αναγκαστικά και οι κυβερνήτες του. Συχνά παραχωρούν αυτή την κοπιαστική και δευτερεύουσα εργασία σε πρόθυμους υπαλλήλους τους.

Αρχικά οι περισσότεροι ανθρώπινοι πόροι, οι άνθρωποι, ήταν δούλοι. Πρόσωπα χωρίς καμμία ελευθερία. Με ιδιοκτήτη. Ο οποίος είχε σε κάποιες περιπτώσεις δικαίωμα ζωής και θανάτου επάνω στους δούλους του. Οι δούλοι αυτοί, στα μεγάλα κράτη της αρχαιότητας αλλά και στην προχωρημένη αυτοκρατορική εποχή αγοράζονταν και πωλούνταν σε μεγάλες ποσότητες. Στην Μεσόγειο υπήρχαν τεράστιες υπεραγορές δούλων.

Υπήρχε όμως πάντα ένα πρόβλημα. Η απόδοση των δούλων. Οι δούλοι δεν είχαν κάποιο σοβαρό κίνητρο ώστε να εργαστούν αποδοτικά πέρα από ένα όριο. Αλλά και σε κάποιες ιστορικές περιπτώσεις, όπως μετά το τέλος των ρωμαϊκών κατακτήσεων, οι μεγάλοι αριθμοί δούλων που έγιναν διαθέσιμοι, δημιούργησαν και άλλα προβλήματα. Οι δούλοι ήταν τόσοι πολλοί και τόσο φτηνοί που οι ιδιοκτήτες γης τους αγόραζαν σε μεγάλες ποσότητες για την καλλιέργεια στα αγροκτήματά τους, παραμελώντας την ανάπτυξη και των εκσυγχρονισμό των γεωργικών εργαλείων. Δηλαδή η υπερπληθώρα δούλων καθυστέρησε την τεχνολογική ανάπτυξη.

Ετσι πορεύτηκε πάνω κάτω η ανθρωπότητα μέχρι τον μεσαίωνα. Αγροκτήματα εκτροφής ανθρώπων χωρίς καμμία ελευθερία και κανένα δικαίωμα.

Μα το σημαντικώτερο παρέμενε πάντα η μικρή απόδοση των δούλων. Επρεπε να βρεθεί ένα κίνητρο ώστε η φάρμα των ανθρώπων να αποδώσει καλύτερα. Το κίνητρο που επιλέχτηκε ήταν να δοθεί στον δούλο περιορισμένη ελευθερία και ιδιοκτησία. Ετσι ο δούλος και η οικογένειά του συνδέθηκε με το χωράφι αναπόσπαστα. Θεωρήθηκε μέρος του κτήματος που ορίστηκε να καλλιεργεί. Πώληση και αγορά του κτήματος περιλάμβανε και τους δούλους που το καλλιεργούσαν. Ο δούλος έγινε δουλοπάροικος. Παρήγαγε από μόνος του και με δικά του τεχνικά και οικονομικά μέσα, χρησιμοποιώντας ένα κτήμα που του “ανήκε” τύποις μόνο. Απόκτησε όμως την υποχρέωση να πληρώνει βαρύ φόρο στον πραγματικό ιδιοκτήτη του κτήματος. Εναν αναλογικό φόρο πάντα. Αλλά τώρα είχε τουλάχιστον κίνητρο να γίνει πιο αποδοτικός. Οσο πιο πολύ παρήγαγε τόσο περισσότερο του έμενε. Θεωρητικά πάντα.

Αυτό το σύστημα διαχείρισης των ανθρώπινων πόρων έμεινε σε ισχύ μέχρι το τέλος του μεσαίωνα και το έμπα στην βιομηχανική εποχή. Οι τελευταίοι δουλοπάροικοι στην ευρωπαϊκή ήπειρο υπήρχαν στην τσαρική Ρωσία και “απελευθερώθηκαν” με την επανάσταση των μπολσεβίκων.

Η μικρή απόδοση των δουλοπάροικων συνέχιζε να παραμένει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Πέρα από αυτό οι αλλαγές στις συνθήκες παραγωγής από την αγροτική στην βιομηχανική οικονομία, δεν βοηθούσε στο να διατηρηθεί το παλιό σύστημα. Επρεπε να γίνει μια νέα διαρρύθμιση. Μια διαρρύθμιση που θα συνέχιζε να αποδίδει τουλάχιστον το ίδιο καλά με το παλιό σύστημα. Κρατώντας πάντα τον ανθρώπινο πόρο στην θέση του δούλου με κάποιον τρόπο. Οπως και έγινε.

Ο ανθρώπινος πόρος “απελευθερώθηκε”. Απόκτησε την ιδιότητα του πολίτη στο εθνικό κράτος. Το δε κράτος μεταμορφώθηκε και αυτό για να ταιριάζει στις νέες συνθήκες. Από την απολυταρχία πέρασε στον κοινοβουλευτισμό.

Στον ανθρώπινο πόρο δόθηκε η δυνατότητα του να έχει ιδιοκτησία πραγματικά δική του αλλά και αυτόνομη οικονομική δράση και παρουσία μέσα στην οικονομική διαδικασία. Να παράγει και να κερδίζει για τον εαυτό του και μόνο. Ελεύθερος πια από τα παλιά δεσμά. Αυτό ήταν ένα πολύ ισχυρό κίνητρο. Το οποίο κινητοποίησε τον ανθρώπινο πόρο στο να αυξήσει την αποδοτικότητα της παραγωγής του. Σε συνδυασμό με άλλα μέτρα, όπως την ελεύθερη πρόσβαση στην παιδεία και την τεχνολογία, την δυνατότητα σύστασης επιχειρήσεων, ο πλούτος που ο ανθρώπινος πόρος παράγει, είναι για πρώτη φορά τέτοιας μεγάλης έκτασης και υψηλής ποιότητας.

Οι ιδιοκτήτες του κράτους παρέμειναν οι ίδιοι. Οχι μόνοι οι ίδιοι ως οικονομική τάξη αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι οι ίδιες οικογένειες που υπήρξαν ιδιοκτήτες κρατών κατά των μεσαίωνα που συνεχίζουν, με επιγαμίες φυσικά, από την ίδια κοινωνική θέση ισχύος. Υπάρχουν υποψίες, στη σφαίρα της συνωμοσιολογίας βέβαια μέχρι να βρεθούν ιστορικές αποδείξεις, ότι η διαδοχή αυτή των ιδιοκτητών συνεχίζεται βιολογικά από την αρχαιότητα.

Αυτές οι κοσμογονικές αλλαγές της θέσης του ανθρώπινου πόρου στο σύγχρονο εθνικό κράτος καθώς και οι αναγκαίες πολιτειακές αλλαγές, έφεραν και μεγάλες αλλαγές στην συλλογή του παραγόμενου πλούτου εκ μέρους των ιδιοκτητών του κράτους. Η συγκομιδή του παραγόμενου πλούτου έγινε πιο εκλεπτυσμένη και γι’ αυτό πιο δυσδιάκριτη.

Κύριο μέσο έγινε τώρα ο άμεσος φόρος και γενικά ο φόρος. Πολύ αποδοτική συγκομιδή, και από παλιά δοκιμασμένη. Τώρα όμως μπήκε σε εφαρμογή μια πολύ μοντέρνα τεχνολογία συλλογής του παραγόμενου πλούτου. Η χρηματοπιστωτική οικονομία. Βασικά ο μισθός ως αντίτιμο για μια ορισμένη ποσότητα εργασίας. Η εργασία του ανθρώπινου πόρου έγινε και αυτή εμπόρευμα. Και καθώς οι ιδιοκτήτες του κράτους έχουν την ισχύ, καθορίζουν και την τιμή της.

Ομως το υπερόπλο της συλλογής είναι άλλο. Η πίστωση. Οι τράπεζες και τα δάνεια δηλαδή. Οι τράπεζες, ιδιωτικές (όλες οι τράπεζες είναι ιδιωτικές) και κάτω από δήθεν κοινωνικό-κρατικό έλεγχο, είναι η κατάληξη του μεγαλύτερου μέρους του παραγόμενου πλούτου των κοινωνιών, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Οι ίδιες οι τράπεζες δεν παράγουν τίποτε. Απλώς ενεργούν ως μεσάζοντες στην αναγκαία για μια χρηματοπιστωτική κοινωνία, ροή του χρήματος. Στην πίστωση. Και φυσικά πίσω από τις τράπεζες βρίσκονται οι παλιοί και οι νέοι ιδιοκτήτες του κράτους.

Αυτοί που από την αρχαιότητα καρπώνονται τον πλούτο που παράγει ο ανθρώπινος πόρος.

Συνοψίζοντας, η οικονομική διαδικασία δεν αποκαλύπτει τα μυστικά της με την πρώτη ματιά. Ο ανθρώπινος πόρος είναι ο πιο πολύτιμος οικονομικός πόρος. Η βασική διαμάχη, ιστορικά και παγκόσμια, δεν είναι για την οικονομία και τους φυσικού πόρους έτσι γενικά και αόριστα. Αλλά είναι για την κυριαρχία και τον έλεγχο του μόνου οικονομικού πόρου που έχει αληθινή αξία. Του ανθρώπινου πόρου. Του ανθρώπου. Που συνεχίζει να ζει στο “Αγρόκτημα εκτροφής ανθρώπων”.
Η κυριαρχία επί των ανθρώπων είναι το παντοτεινό ζητούμενο.

Θραξ Αναρμόδιος


Σοφία Σακοράφα:Αρνούμαι να σφραγίζω φιρμάνια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου



Η Σοφία Σακοράφα για το Πολυνομοσχέδιο
Αθήνα, 14/12/2010

Η ανεξάρτητη βουλευτής Σοφία Σακοράφα κατήγγειλε τη διαδικασία του κατεπείγοντος, με την οποία αποφάσισε η κυβέρνηση να περάσει το πολυνομοσχέδιο και αποχώρησε από την Ολομέλεια της Βουλής,. Η κ. Σακοράφα τόνισε :

΄΄ Μετατρέψατε τη Βουλή σε σωματείο – σφραγίδα. Αρνούμαι να σφραγίζω φιρμάνια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Δεν είμαι υπάλληλος, βουλευτής είμαι.
Αρνούμαι να δεχτώ πρακτικές κατοχικού κοινοβουλίου, όπου μιλούν οι εντολείς του ΔΝΤ και φιμώνονται οι εντολοδόχοι του Ελληνικού λαού.
Αρνούμαι να παραβρεθώ σε αυτήν την παρωδία.
Τούτες τις ώρες γράφεται ιστορία.
Ιστορία ενδοτισμού από τη μία, αλλά και αντίστασης από την άλλη. ΄΄

Σε ό,τι αφορά στην ουσία του νομοσχεδίου η Σοφία Σακοράφα δήλωσε : ΄΄ Είναι αυτονόητο ότι εάν παρέμενα θα καταψήφιζα το νομοσχέδιο, το οποίο γκρεμίζει σοβαρά κεκτημένα, πισωγυρίζει τον κόσμο της εργασίας σε συνθήκες του 1950 και επιφέρει οδυνηρές συνέπειες στον κόσμο του μόχθου και της εργασίας.΄΄

ΠΗΓΗ


Μια ειλικρινής απορία: Και τώρα τι;


https://i2.wp.com/www.enterprisemission.com/_articles/05-14-2004_Interplanetary_Part_1/DayAfter-b.jpg

Πολύς κόσμος σήμερα στην πορεία, και σίγουρα ο στόχος του να δείξουμε με πειστικό τρόπο ότι δεν υπάρχει συναίνεση του λαού στις πολιτικές της άρχουσας τάξης επιτεύχθηκε.

Το μαρτυρούν οι πολλες χιλιάδες διαδηλωτές (πάνω από 100.000).

Από εδώ και πέρα όμως τι; Να περιμένουμε ότι η ηγεσία της ΓΣΕΕ θα βάλει απεργία διαρκείας;

Αν θέλει κανείς να παλέψει σοβαρά, ειδικά στη σημερινή συγκυρία, αυτό χρειάζεται – όμως «πολύ αμφιβάλλουμε» αν η ηγεσία της ΓΣΕΕ θα κάνει κάτι τέτοιο. Ούτε καν άλλη απεργία δε ξέρουμε αν και πότε θα προκηρύξει – πόσο μάλλον απεργία διαρκείας.

Το ΠΑΜΕ θα βάλει μόνο του απεργία διαρκείας; Εντελώς απίθανο.

Οπότε…αυτό ήταν; Μια μέρα που βγάλαμε όλο το πάθος και την οργή που μπορούσαμε, και μετά «νέκρα»;

Εδώ είναι που φαίνεται η διάλυση [και] του συνδικαλισμού – που είναι τα σωματεία, πρτοβάθμια και δευτεροβάθμια που θα αποφάσιζαν απεργίες και θα έπαιζαν έτσι καθοριστικό ρόλο στο να βγάλουν τους εργάτες στο δρόμο, για μεγάλους αγώνες;

Η ανασυγκροτήση του συνδικαλισμού θα είναι μια επίπονη διαδικασία, αλλά πρέπει να ξεκινήσει. Οι εργάτες καλούνται να ξαναστήσουν οργανωτικές δομές από εδώ και πέρα. Και βέβαια να πετάξουν έξω γραφειοκράτες τύπου «Παναγόπουλου».

Ως τότε, μερικές φωτογραφίες – ο κόσμος έδωσε το παρόν, και πλέον οι απαιτήσεις -για όλους- είναι μεγαλύτερες…

http://sxoliastesxwrissynora.files.wordpress.com/2010/12/photo.jpeg?w=600


το εξώφυλλο του Βήματος μετά από 3 χρόνια


Το έλαβα από τη χρονομηχανή μου και το μεταφέρω αυτούσιο (αν και τσαλακωμένο, λίγο..)

Είχα μια κρυφη ελπίδα, πως τα πρόσωπα – τουλάχιστον – θα ήταν διαφορετικά…

ΠΗΓΗ