ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Archive for Αύγουστος, 2011

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Ή ΑΓΡΑΝΑΠΑΥΣΗ – Μίκης Θεοδωράκης


Η επιστήμη της Επανάστασης μας διδάσκει ότι τα αυθόρμητα κινήματα μαζών που εκφράζουν τη λαϊκή διαμαρτυρία, είναι αδύνατο να μετεξελιχθούν σε επαναστατική δύναμη αν λείπει η κοινή και αποδεκτή από όλους ηγετική δύναμη που θα τα μεταβάλει σε συγκεκριμένη και πειθαρχημένη δύναμη κρούσης με συγκεκριμένο σχέδιο δράσης και συγκεκριμένα προγράμματα. Χωρίς αυτή τη μετεξέλιξη όσο μεγάλος κι αν είναι ο όγκος και το πάθος των αυθόρμητων αλλά σκόρπιων και δίχως εσωτερική δομή και σύνδεση διαδηλωτών, τα κινήματα αυτά αποτελούν εύκολο στόχο για την Εξουσία και τα συγκροτημένα με στρατιωτική πειθαρχία όργανά της, εφοδιασμένα με όλα τα μέσα βίας από τα γκλομπ και τα δακρυγόνα έως τα όπλα, ακόμα και τα κανόνια (όπως τα χρησιμοποίησαν στην Ινδία οι Βρετανοί κομματιάζοντας το τεράστιο πλήθος).

Το Κίνημα των Αγανακτισμένων Πολιτών το δημιούργησε από τη μια μεριά η πρωτοφανής συμπεριφορά της Κυβέρνησης με μια σειρά απεχθείς, αντεθνικές και αντιλαϊκές ενέργειες και από την άλλη η έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης από τις παραδοσιακές-φιλολαϊκές-προοδευτικές δυνάμεις. Δηλαδή ενώ η Κυβέρνηση χτυπούσε με δύναμη 100 μονάδων, οι δυνάμεις αυτές απαντούσαν με 10. Αυτό το κενό των 90 μονάδων ήρθαν να καλύψουν οι απλοί πολίτες, εξ ου και η σφοδρή τους αντίθεση ακόμα και με τα κόμματα της Αριστεράς, απέναντι στα οποία αισθάνθηκαν εγκαταλελειμμένοι, εάν όχι και προδομένοι.

Εμείς του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών (Κ.Α.Π.) ξεκινήσαμε έγκαιρα, πολλούς μήνες πριν το Κίνημα των Αγανακτισμένων, θέτοντας σαν κύριο μέλημα των Σπιθών την οργάνωση του λαού, με στόχο να τον ξεσηκώσουμε, για να αντισταθεί μαζικά στα μέτρα της Κυβέρνησης. Είναι αλήθεια ότι στην αρχή δηλώσαμε ότι επιδιώκουμε τη δημιουργία ενός Κινήματος Ιδεών. Όμως στη συνέχεια βρεθήκαμε μπροστά σε μια νέα κατάσταση με τη δημιουργία δεκάδων οργανώσεων-Σπιθών, οπότε διαπιστώνοντας ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία λαϊκού κινήματος, θέσαμε σαν άμεσο καθήκον τη δημιουργία ενός πολιτικού οργανισμού με συγκεκριμένη στόχευση και πρόγραμμα, με συνοχή και επαναστατική πειθαρχία, με οδηγό τις δικές μας ιδεολογικοπολιτικές δεσμεύσεις και με κοινή αναφορά σε μια ηγετική δύναμη που θα εξασφάλιζε τον συγχρονισμό και παράλληλα θα σχεδίαζε όπως σε συνθήκες μάχης τις τακτικές κινήσεις απέναντι σε ένα πάνοπλο σύστημα Εξουσίας που καιροφυλακτούσε να χτυπήσει αιφνιδιαστικά και να μας διαλύσει.

Φαίνεται όμως ότι ορισμένοι δεν συνειδητοποίησαν ότι το Προσκλητήριο με τις 5 ομιλίες μου ανέλυε διεξοδικά τους λόγους για τους οποίους θεωρώ ότι βρισκόμαστε σε συνθήκες μάχης και όχι σε περίοδο λαϊκής εξουσίας και γι’ αυτό φαίνεται πιστέψανε, ότι το μόνο τους μέλημα ήταν να οικοδομήσουν μέσα στον δικό τους μικρόκοσμο τις συνθήκες μιας ιδεατής εξουσίας χωρίς ενιαία δομή, ενιαία δράση και κοινούς στόχους, εντελώς μόνοι, «ελεύθεροι, ανεξάρτητοι» και με μοναδικό σύνδεσμο ανάμεσά τους τις Γενικές Συνελεύσεις σαν αποτέλεσμα της τελικής κατάκτησης της Άμεσης Δημοκρατίας από μέρους τους.

Έτσι οι λέξεις «Οργάνωση», «Ηγεσία» τους προκαλούσαν φρίκη. Στην ουσία απογειώθηκαν από την πραγματικότητα. Από την Διακήρυξη πήραν μόνο ό,τι τους ταιριάζει πηδώντας έτσι πάνω από πολλά ιστορικά στάδια που θα πρέπει να κατακτηθούν ένα προς ένα με ανυπέρβλητες προσπάθειες και θυσίες, για να φτάσουμε στην τελική νίκη, δηλαδή την κατάκτηση της επαναστατικής εξουσίας, για να την σχεδιάζουμε και να την εφαρμόζουμε σε συνθήκες πραγματικές και όχι υποθετικές όπως τώρα.

(περισσότερα…)